Ik zag ze de laatste dagen veel voorbij komen…
Foto’s van panden, showrooms, parkeerplaatsen… bewerkt door AI.
Niets mis mee. Echt niet. Sterker nog: het waren sfeervolle plaatjes.
Iedereen wenste elkaar fijne dagen en een gelukkig nieuwjaar.
Het voelde warm, knus, uitnodigend. Het gaf precies dat gevoel waarvan je denkt:
“Ja, zo hoort een showroom te voelen.”
Dan vraag ik me af…
Hoe kan het dat iedereen blijkbaar wél begrijpt wat klantbeleving is
(want anders werden die AI-plaatjes niet gemaakt en gedeeld),
maar dat er zo weinig dealers en vestigingen zijn die daadwerkelijk investeren in zo’n klantbeleving?
En dan bedoel ik: het gehele jaar door.
Klantbeleving begint al bij het oprijden van het terrein.
En nee, die klantbeleving ga je niet realiseren als die twee dorre planten nog steeds bij de ingang van de entree staan (Lees terug in mijn e-bookje, gratis te downloaden op mijn website)
Een auto kopen is een gevoel.
Het is bevestiging: “Hier pas ik bij.”
Het is vertrouwen: “Deze mensen luisteren naar mij.”
Het is trots: “Ik zie mezelf hier rijden.”
En dat gevoel ontstaat niet bij de offerte.
Dat gevoel ontstaat bij binnenkomst.
Met kerst wordt er nog wel iets gedaan.
Maar waarom de rest van het jaar in een kale, niet-aangeklede showroom vertoeven?
Waarom geen seizoenen benutten?
Waarom geen voorjaar, zomer of herfstgevoel in de showroom? Of een mooie presentatie van uw sport-sponsering.
Er zijn zoveel momenten om sfeer te pakken.
Toen ik deze vraag laatst voorlegde aan een goede vriend, werkzaam bij een van de mooie merken in autoland, zei hij gelijk:
“Jij wilt iedereen gaan opvoeden in de autowereld.”
Maar nee… dat wil ik niet.
Ik wil mijn vak blijven uitoefenen.
Ik wil laten voelen dat echte beleving, in die onwijs leuke autobranche, zoveel meer is dan alleen een kerstboom in december.
Ik probeer daarom mee te bewegen met de veranderingen die de tijd met zich meebrengt.
Want ik merk dat normen en waarden veranderen en dat het mooie, ouderwetse etalagevak langzaam verandert.
Misschien wel vervangen wordt door digitale borden en kale autoshowrooms.
Zonder sfeer. Zonder beleving.
Of is het de mens die veranderd?
Waar vroeger een mooie, professionele etalage of vitrinekast je showroomaanzicht gaf, klasse en stijl uitstraalde, lijkt dat steeds minder te worden.
Men doet het “zelf wel even”.
Of die vitrinekast krijgt één keer per jaar een veeg van een doekje van de schoonmaker, als men daar al aan denkt.
Vitrinekasten in autoland zijn vaak een ondergeschoven kindje.
Magazijnmensen hebben geen tijd meer om kasten in te richten.
Er is nauwelijks nog affiniteit met accessoires.
Waar je vroeger nog een kale auto kon aankleden met opties, komen auto’s nu kant-en-klaar de fabriek uit.
Alles zit erin. Alles is meegeleverd.
Lifestyle-artikelen? Tja… De drang om accessoires te bestellen en uit te stallen is er vaak simpelweg niet. Of accessoires zijn niet leverbaar via de importeur.
Waar ligt dat aan?
Zal het komen omdat de doorsnee verkoper al zoveel lijstjes moet afwerken, targets moet halen en rapportages moet schrijven…
Dat het oog voor beleving in de autoshowroom überhaupt vergeten lijkt?
Ik wandel showrooms binnen waar jassen over stoelen hangen, koffietafels vol staan met lege kopjes, planten uitgedroogd of verkleurd zijn.
En niemand schijnt zich daar zorgen over te maken.
Zal dat het zijn?
Wie is er überhaupt verantwoordelijk voor de uitstraling van een vestiging?
Is dat de vestigingsdirecteur zelf, de verkoopleider of toch de importeur?
Rondom kerst zie ik dat de meeste bedrijven toch een beetje sfeer en beleving proberen neer te zetten.
En dat valt te waarderen.
Maar toch…
Er is verschil tussen professionele aankleding en home made knutselwerk.
Hele showrooms worden ineens onder handen genomen, driftig worden er kerstguirlandes opgehangen en de stoffige kerstbomen worden weer van zolder gehaald.
Zonder de takken van de boom uit te vouwen en een bepaalde lijn in het decoreren aan te houden, worden de items neergezet.
Laatst nog botste ik tegen een verkoopdirecteur en een verkoper aan, samen stoeiend met een snoer gekleurde lampjes en een boom. Goed voor de teamspirit denk ik, maar de vraag die ik dan heb is:
Moeten en vooral kunnen deze geweldige mannen zich niet beter bezighouden met hun eigen vak en auto’s gaan verkopen?
En hoe vaak zie ik niet een medewerker van een prachtig merk vol trots een foto plaatsen van een zelfgemaakte “sneeuw-auto”?
Een wit laken op de grond, wat boomschors naast de auto, spuitbussneeuw (die van vroeger waarmee je kerstfiguren op de ramen maakt) en die nu, zonder pardon, over de hele auto leeg wordt gespoten.
Een vaag laagje chemische rommel moet dan dienst doen als “sneeuw”, vol strepen en vlekken als resultaat. Niet het imago waarmee je als merk naar buiten wilt treden en ook potentieel schadelijk voor de lak. Het zal niet de eerste auto zijn die opnieuw gespoten moet worden.
En dan de filmpjes van hele teams met half-afgezakte kerstmutsen die iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen, maar als je als klant datzelfde bedrijf binnenloopt, er nog geen goedemiddag vanaf kan.
Wat is de oorzaak?
Dat is de vraag die mij deze dagen bezighoudt.
Niet omdat ik mensen wil opvoeden.
En zeker niet omdat ik mensen en bedrijven in het negatieve wil zetten.
Maar omdat ik zoveel gemiste kansen zie liggen in autoland.
Als we nou het antwoord kunnen achterhalen op deze vraag… Als we die kansen nou eens samen gaan aanpakken…en écht gaan realiseren…
Dan kunnen we de klantbeleving in autoland naar een hoger niveau tillen.
En niet met zelf geknutselde kunstsneeuw en laaghangende kerstmutsen. Maar met een professionele sfeer.
Die past bij het merk.
Met gevoel en met aandacht.
Zodat we met elkaar die leuke, ontzettend geweldige autobranche kunnen behoeden voor verzanding in sfeerloze efficiëntie en waken over het behoudt van haar ziel.
Voor iedereen de allerbeste wensen en een mooi 2026 INSTYLE.
